Releases

Augustijn

Gin Oge Toe (CD)

31 maart 2020

Vader Willem heeft op zijn tachtigste nog maar net zijn verjaardagsalbum uitgebracht en daar is ook zoon Vermandere al met een nieuwe plaat. De tweede in amper een jaar tijd onder zijn eigen naam, Augustijn. Gin ogen toe bevat nog meer liedjes in het West-Vlaams, met nog iets meer West-Vlaamse humor, ook.
“Snel maar niet overhaast”, zegt de ‘zoon van’ als het over zijn tweede album in amper twaalf maanden tijd gaat. Wie Gin ogen toe beluistert, zal beamen dat het geen verzameling van wat raprap bijeengeschreven songs is. Het geheel klinkt alvast wat elektronischer en minder sober dan zijn debuut. Wie Gin ogen toe beluistert, zal beamen dat het geen verzameling van wat snel-snel bijeengeschreven songs is. Het geheel klinkt wat elektronischer en minder sober dan zijn debuut.
Augustijn noemt zijn liedjes “bespiegelingen”, over dingen waar hij wakker van ligt. In de teksten hoor je een veertiger spreken die nog dagelijks worstelt met het leven, met zijn dromen, zijn koppigheid en andere zwakheden. Die ook het echtelijke leven kritisch durft te benaderen, in het prozaïsche en herkenbare titelnummer.
Zelfspot is de auteur dus niet vreemd. Het is bijvoorbeeld niet moeilijk om Kan beter, een ouderlijke en meesterlijke klaagzang over een jongen die ondermaats presteert op school, te koppelen aan ’s mans eigen studies, die naar verluidt weinig succesvol waren. Augustijn doet aan introspectie zonder dat het navelstaarderig overkomt. Met Een liedje schreef hij bijvoorbeeld een hilarisch eenvoudige song over mensen die de zanger (onbruikbare) inspiratie aanreiken voor een nieuw nummer. En Vijftien werd een al even grappige overpeinzing over de roem die de zanger-muzikant al eens te beurt valt.
Zonder de zingende humorist uit te hangen, lijkt Augustijn op deze plaat naast beschouwender ook geestiger te worden. Om het met de titel van zijn albumopener te zeggen: wat ons betreft mag hij zo deure doen.
Nieuwsblad 31/03/2020 4 sterren

Willem vermandere

Confessies (CD)

9 februari 2020

De blik op scherp
Ergens tussen dromerig verlangen en weemoed in hangt de klank van de klarinet. Ze staat – uiteraard – centraal op Confessies, een plaat waarvan Vermandere zegt dat ze “een terugkeer is naar de soberheid, en ontdaan van alle onnodige versierselen”.
In die kern zitten tien goed geproduceerde, rake en bijtijds kleinmenselijke liedjes. Die zijn soms pijnlijk anekdotisch. Zoals Jantje Verlodt, over een jongetje uit het dorp dat werd doodgereden. Andere zijn beschouwend: een spottende kritiek op onze jachtige tijden (Haast u zere) of Vermandere die zijn geloof belijdt, met de nodige kanttekeningen (Ons kerkske). Verwar eenvoud dus niet met simplisme: de blik van Vermandere is nog steeds haarscherp.
Nieuwsblad 9/02/2020 4 sterren

Augustijn

Echt (CD en LP)

28 februari 2019

Echt helemaal Vermandere (junior)
“Augustijn heeft een plaat uit. Met twaalf knappe liedjes, in het West-Vlaams. En zelfs al was Augustijn niet de zoon van Willem Vermandere geweest, dan nog hadden we het knappe liedjes gevonden … Thema’s die Willem in zijn werk graag laat opduiken, worden ook door Augustijn bezongen, zij het dan in een gesmaakte 2.0-versie … In Echt Plastiek gaat het onder meer over authenticiteit, in Noois Content over de ‘doe maar normaal’-attitude van de West-Vlaming. In GVD joat en Past up waarschuwt hij voor de teloorgang van de kritische geest, om even verderop te fulmineren tegen de instant-genietenfetisj van de millennials, en tegen de dwingelandij van internet en andere media. Toch bewaart hij zijn vetste knipoog niet voor generatie Z, maar voor de fans van Vermandere senior, met hun retoriek van “je vader is beter”. In de schouwte is ’t beter, repliceert Augustijn bescheiden. En ook in die schaduw kunnen dus heel mooie liedjes worden gemaakt. Peter De Rop - Nieuwsblad 27/02/2019 4 sterren

Willemsson

Willemsson (CD)

2015

In zijn derde, en deze keer zelf-getitelde, album keert Willemsson, a.k.a Augustijn Vermandere terug naar zijn roots en sterktes; de song, de stem en de piano staan centraal. Puur en compromisloos probeert hij zijn emoties, gedachten en ervaringen muzikaal vorm te geven, wat leidt tot een steeds rauwer-klinkend resultaat. Met uitgekiende arrangementen door een minimale bezetting (piano, drums, bas en een enkele gitaar of hammond) wordt de plaat nooit monotoon. Een snuif humor, een knipoog hier en daar en heel wat zelfrelativering zorgen dan weer dat de singer-songwriter nooit belerend of betweterig overkomt.
Maatschappijkritische songs over sociale media (‘Girl’), goede raad (‘Simon Says’) en empathie (‘Everyone’) worden afgewisseld met songs met luchtigere thema’s als guilty pleasures (‘Guilty’) en liedjes schrijven voor een vriend(‘Cyrano’). Ook persoonlijke ervaringen als vader worden (‘Seven’), trouwen (‘The Most’ en ‘Together’) en vrienden blijven (‘Devil’s Advocate’ en ‘She’s A Song’) komen aan bod en ja, zelfs een cover (‘Baker Street’), tevens de nieuwe single: https://youtu.be/yI9L0TGSoBg
Voor wie even de tijd neemt om te luisteren – niet vanzelfsprekend in een tijdperk van singles en iTunes - vormen de elf songs een mooi en krachtig geheel. ‘Willemsson’ van Willemsson wordt gereleased door Lemsso Records op 24 april, maar is nu reeds online te verkrijgen (iTunes, Amazon, Spotify, etc…)

Willemsson

In Sight (CD)

2012

Mocht u zich vragen stellen bij de naam: Augustijn Vermandere is de zoon van Willem, en werkte in het verleden ook met hem samen. Maar veel meer dan een folkie grossiert Willemsson in eclectische popmuziek waar je zowel The Beatles als A-Ha in hoort doorscheremen, met omwegjes via Eels en zelfs Chris Isaak. Het resultaat? Een knappe, met zorg gearrangeerde plaat met een toch heel eigen persoonlijkheid. -- De Morgen (Bart Steenhaut selecteert)

Willemsson

Blind (CD)

2010

Willemsson is niet de naam van een nieuwe Scandinavische band, maar de pseudo van Augustijn Vermandere , de zoon van de bekende Vlaamse artiest Willem Vermandere . Onnodig te zeggen dat hij al sinds zijn kinderjaren in muziek is ondergedompeld, wat natuurlijk zijn professionele ontwikkeling heeft beïnvloed. Hij leerde klassieke piano aan de academie, daarna zelf gitaar. Met The Johnsonz , zijn eerste groep, bereikte hij de halve finale van de beroemde Humo's Rock Rally voordat hij zich toelegde op het schrijven van kinderliedjes voor het geanimeerde konijn Hopla met de stem van Nathalie Herwegh .
Op dat moment ontmoette hij producer Pedro De Bruyckere , een ontmoeting die bepalend zou blijken te zijn voor de toekomst. Hun ijverige werk zal inderdaad leiden tot de release van Willemssons eerste album, “Blind” . Een album dat begint met “Time” , een single die onlangs de hoogtijdagen van de Vlaamse radio's haalde en we kunnen gemakkelijk begrijpen waarom. Deze titel stroomt naar het oor en wordt al snel bedwelmend, net als het uitstekende “Be” (met het delicate intro op de piano) dat hetzelfde lot zou moeten ondergaan. Zeer Brits, de composities van de man verwijzen van tijd tot tijd naar de bewerkte en intelligente pop van Prefab Sprout in de jaren 80 ( "Everything" ,"Elke keer" ) hoewel Novastar soms niet ver is ( "Blind" , "Gezicht" ).
Augustijn Vermandere laat zien dat hij de lat heel hoog kan leggen en een uitstekende singer-songwriter kan zijn. Hij heeft ook goede ideeën, zoals op “Going On” , waar de tweede speakerversie van een luchthaven iets onverwachts brengt. Of zoals op deze zeer bossa-melodie ( "My Muse" ) die zijn universum een ​​beetje meer verbreedt. Wat betreft de leidende "ronde" , doet men denken aan paling van zeer goede kwaliteit. Als je naar “Blind” luistert , heb je de indruk dat Willemsson zijn evenwicht heeft gevonden. In elk geval straalt dit bord een frisheid uit die de auteur wel eens tot een van de onthullingen van dit einde van het jaar zou kunnen maken.

Contact

info@lemsso.com